Sabine (29) kwam na haar abortus bij Siriz terecht voor ondersteuning. Hoewel ze achter haar keuze stond, merkte ze dat de impact groot was. In dit interview vertelt ze hoe ze vastliep, welke emoties speelden en wat de ondersteuning haar heeft gebracht.
Hoe was de periode na je abortus voor jou?
“Mijn leven was eigenlijk helemaal veranderd. Door de hele situatie, ook met de vader en mijn werk, werd het me te veel. Mijn basis viel weg. Omdat ik me zo slecht voelde, raakte ik in de ziektewet en zat veel thuis. Hoewel ik achter mijn keuze stond, bleef alles eromheen door mijn hoofd gaan. Ik dacht veel na over hoe mijn toekomst eruit had kunnen zien.”
Waar liep je vooral tegenaan?
“Ik merkte dat ik veel boosheid voelde, vooral richting de vader. Ook al sta ik achter mijn keuze, toch had ik het gevoel dat hij me in een bepaalde richting had geduwd, en dat vond ik moeilijk los te laten. Daarnaast vond ik het lastig dat het beeld dat ik had van mijn toekomst ineens was weggevallen. Ik had geen werk en zat met een heleboel gevoelens waar ik geen raad mee wist. Toen wist ik dat ik hulp nodig had.”
Hoe kwam je bij Siriz terecht?
“Toen ik aan mijn broer vroeg wat ik moest doen, zei hij dat ik hulp moest zoeken. Hij zei: ‘Wat je ook kiest, ik sta achter je.’ Ik heb veel gehad aan de gesprekken met hem. Uiteindelijk heb ik zelf voor een abortus gekozen. Daarna voelde het voor mij echt als falen, maar dat heeft hij me uit mijn hoofd gepraat. De abortuskliniek stelde Siriz vervolgens voor als ondersteuning bij het verwerken daarvan. Mijn broer heeft me ook echt geholpen om de stap te zetten en hulp te vragen. Ik nam contact op en gelukkig had ik al snel een afspraak.”
Wat betekende de postabortus ondersteuning voor jou?
“Het contact met de hulpverlener vond ik heel fijn en totaal niet afstandelijk, waar ik van tevoren wel een beetje bang voor was. Door de gesprekken kwam ik erachter wat de kern was en waar mijn gevoelens vandaan kwamen. Ik voelde me gehoord, omdat ik kon zeggen wat ik écht dacht, zonder dat ik me inhield. Er was geen oordeel. Ik vind het normaal best moeilijk om over mezelf te praten, maar hier mocht dat gewoon. Ik hoefde me nergens voor te schamen.”
Hoe kijk je er nu op terug?
“Het praten heeft me enorm geholpen, maar ook dat er met me werd meegedacht. Bijvoorbeeld over werk en hoe ik verder kon. Dat gaf vertrouwen en richting. Er is echt de tijd genomen voor dit traject. De gesprekken voelden goed en veilig. Ik heb het met een goed gevoel kunnen afronden. Door de ondersteuning heb ik deze periode een plekje kunnen geven en inmiddels heb ik een leuke baan gevonden waar ik binnenkort ga starten.”
Wat zou je anderen willen meegeven?
“Luister vooral naar je eigen gevoel en niet naar wat anderen zeggen. Meningen zijn zo beïnvloedbaar. Uiteindelijk moet jij leven met je keuze. Er wordt weinig over abortus gesproken, terwijl het juist belangrijk is dat je er met iemand over kunt praten. Als iemand zich herkent in mijn verhaal: weet dat er hulp beschikbaar is.”
