Michelle (27) had nooit gedacht dat abortus ooit een keuze voor haar zou zijn. Toch kwam ze, toen ze zwanger bleek, in een situatie terecht waarin ze geen andere uitweg zag. In dit interview vertelt ze over haar moeilijke beslissing, het verdriet daarna en hoe het postabortustraject haar helpt om haar ervaring een plek te geven.
Wanneer ontdekte je dat je zwanger was?
“Ik herkende de signalen eigenlijk meteen, omdat ik al een zoontje heb. Toch probeerde ik het weg te stoppen. Ik dacht steeds: het zal toch niet. Maar drie dagen voordat ik ongesteld moest worden, kon ik niet meer wachten en deed ik een zwangerschapstest. Die was meteen positief. Mijn zoontje was op dat moment wakker en bij me. Ik reageerde heel anders dan ik had verwacht. Ik begon eigenlijk alleen maar te lachen. Niet omdat ik blij was, maar uit ongeloof. Ik belde meteen mijn beste vriendin. Zij reageerde rustig en daardoor bleef ik zelf ook nog best nuchter. Pas toen mijn zoontje die avond in bed lag en ik echt kon nadenken, sloeg de paniek toe.”
Wist je meteen wat je wilde doen?
“Nee. Ik heb altijd gezegd dat abortus nooit iets voor mij zou zijn. Ik dacht echt: dat gaat mij nooit overkomen. Maar alles in mij wist ook: het kan nu niet. Ergens blijf je hopen dat het toch mogelijk is, maar diep van binnen wist ik dat het niet haalbaar was. Ik ben alleenstaand, heb geen vangnet en mijn zoontje heeft autisme. Hij heeft veel extra zorg en aandacht nodig. Ik was bang dat ik het niet meer aan zou kunnen en dat ik hem én een baby niet de zorg en aandacht zou kunnen geven die ze verdienen.
Tijdens de gesprekken bij Siriz besefte ik dat mijn keuze anders was geweest als mijn situatie anders was. Als mijn zoontje geen extra zorgbehoeften had gehad, had ik de zwangerschap waarschijnlijk wel uitgedragen. Dat betekent niet dat ik hem iets kwalijk neem. Ik heb deze keuze juist gemaakt uit liefde voor mijn zoontje én voor de baby. Toch blijft er soms een schuldgevoel: was dit kindje dan niet belangrijk genoeg? Dat blijft moeilijk, ook al weet ik waarom ik deze keuze heb gemaakt.”
Hoe keek je vóór deze zwangerschap naar abortus?
“Ik was niet tegen abortus. Ik vond het belangrijk dat die mogelijkheid er is. Bijvoorbeeld voor vrouwen die zwanger zijn geraakt na een verkrachting. Maar eerlijk gezegd keek ik er zelf best zwart-wit naar. Als ik verhalen hoorde van vrouwen die een abortus hadden gehad, dacht ik soms: je weet toch dat je zwanger kunt worden als je seks hebt? Totdat je zelf in zo’n situatie terechtkomt. Ik heb altijd geroepen: mij gaat dat nooit gebeuren. En toen gebeurde het toch. Dat heeft echt mijn ogen geopend. Ik denk nu veel beter na voordat ik ergens een mening over heb. Je weet nooit welk verhaal er achter iemands keuze zit.”
Welke gevoelens kwamen er na de abortus naar boven?
“Veel verdriet. En ook spijt. Ik dacht steeds: waarom ik? Waarom is het mij op dit moment niet gegund om een tweede kindje te krijgen? Ik leef nu soms met het gevoel dat ik misschien nooit meer moeder word van een tweede kindje. Dat doet pijn, juist omdat die kans er even was. Kort na de abortus heb ik contact opgenomen met Siriz. Achteraf snap ik waarom de maatschappelijk werker zei dat het misschien nog vroeg was. Toen zat ik vooral in een soort overlevingsstand. Nu, negen maanden later, voel ik eigenlijk pas hoeveel impact het heeft gehad.”
Kon je er goed met anderen over praten?
“Nee. Eigenlijk wisten maar een paar mensen ervan: mijn moeder, mijn stiefvader, mijn beste vriendin en de vader van het kindje. Mijn beste vriendin heeft mij echt gesteund. Zij had zelf ook een postabortustraject gevolgd bij Siriz en begreep veel van wat ik voelde. Mijn moeder keek vooral naar de praktische kant. Ze zei: het is beter zo. Maar voor mij ging het niet alleen om de praktische kant. Ik had vooral behoefte aan iemand die ook zag hoeveel verdriet ik had.
Er zijn ook mensen tegen wie ik heb gezegd dat ik een miskraam had gehad. Daar schaam ik me ergens voor, maar op dat moment voelde dat veiliger. Er rust nog steeds een taboe op abortus. Ik had het gevoel dat mensen mijn verdriet minder serieus zouden nemen omdat het mijn eigen keuze was. En ik was bang dat mensen me hypocriet zouden vinden, omdat ik altijd een duidelijk mening had over abortus.”
Hoe heeft de begeleiding van Siriz je geholpen?
“Het voelde fijn dat er iemand tegenover me zat die geen oordeel had. Mijn maatschappelijk werker keek heel anders naar mijn verhaal dan ik zelf deed. Ik reageerde vooral vanuit emotie en vanuit wat ik dacht dat anderen van mijn keuze vonden. Zij hielp mij om anders naar mezelf te kijken en heeft mij ook laten inzien dat ik mag rouwen. Dat vond ik heel bijzonder. Ik dacht eerst dat alleen vrouwen die een miskraam of een stilgeboorte hadden meegemaakt een plekje mochten maken voor hun kindje. Zij zei juist: waarom zou jij dat niet mogen? Dat heeft veel veranderd. Ik draag nu een armband met de geboortebloem van de maand waarin ik was uitgerekend. Ook heb ik een doosje met mijn zwangerschapstest en de echo’s. Soms pak ik dat erbij. Niet omdat ik wil blijven hangen in verdriet, maar omdat ik mijn kindje niet wil vergeten.”
Wat zou je anderen willen meegeven die in een vergelijkbare situatie zitten?
“Schaam je niet voor je gevoelens. Ze kunnen van het ene op het andere moment veranderen. Het ene moment gaat het goed en het volgende moment stort je helemaal in. Dat is niet gek. En praat erover. Als je merkt dat je vastloopt, zoek hulp. Dat had ik zelf ook nodig. Ik ben heel blij dat ik bij Siriz terecht ben gekomen. Wat ik ook graag wil meegeven, is dat je niet alleen bent. Toen ik zelf op zoek ging naar ervaringsverhalen, vond ik bijna niemand die in een situatie zat zoals ik. Juist daarom deel ik mijn verhaal. Ik hoop dat iemand die dit leest zich daardoor iets minder alleen voelt.”
