Anouk ontdekte tijdens haar vakantie dat ze zwanger was. Hoewel zij en haar partner eerder hadden gezegd dat een zwangerschap welkom zou zijn, voelde het op dat moment heel anders. Na veel gesprekken kozen ze samen voor een abortus. In dit interview vertelt Anouk over haar twijfels, de emoties na haar keuze en wat de ondersteuning haar heeft gebracht.
Wanneer ontdekte je dat je zwanger was?
“Ik moest ongesteld worden, maar dat gebeurde niet. Daarom deed ik daar een zwangerschapstest. Toen ik zag dat ik zwanger was, voelde ik vooral paniek. Het bijzondere was dat mijn partner en ik een week daarvoor nog hadden gezegd: ‘Mocht het zo zijn, dan is het welkom.’ Maar toen het daadwerkelijk gebeurde, kon ik niet meer helder nadenken. Ineens voelde alles anders.”
Wist je gelijk wat je moest doen?
“Nee, helemaal niet. Ik heb een goede vriendin gebeld en ook mijn ouders verteld waar ik mee zat. Zij zeiden: ‘Wat je ook doet, wij staan achter je.’ Mijn partner schrok van mijn reactie. Hij was in eerste instantie eigenlijk best blij en dacht: ‘Dat gaan we gewoon samen doen.’ Daarna hebben we veel gesprekken gehad over hoe we onze toekomst voor ons zagen. Het halfjaar ervoor had ik thuis bijna alles alleen gedaan in de opvoeding. Daardoor zag ik het echt niet zitten om er nog een kindje bij te krijgen. Uiteindelijk hebben we samen voor een abortus gekozen.”
Wanneer besloot je hulp te zoeken?
“Na de abortus merkte ik dat ik veel spijtgevoelens en emoties had. Terwijl je vaak leest dat vrouwen geen spijt hebben, gingen mijn gevoelens alle kanten op. Vooral richting het kindje vond ik het moeilijk. Tegelijkertijd wist ik ook waarom we deze keuze hadden gemaakt. Maar toen de zwangerschap voorbij was, begon ik alles te romantiseren. Ik dacht: als ik nog iets harder mijn best had gedaan, had het misschien toch gekund. Ik merkte dat ik vastliep in mijn gedachten en emoties. Via google kwam ik bij Siriz terecht. Het voelde prettig om een plek te vinden waar ik mijn verhaal kwijt kon en waar ruimte was voor alles wat ik voelde.”
Wat heeft deze begeleiding voor jou betekend?
“Ik vond het heel fijn dat ik open en eerlijk mijn verhaal mocht vertellen. Abortus is nog steeds een onderwerp waar een taboe op rust en daardoor is het lastig om er met mensen over te praten. Tijdens de gesprekken voelde ik die ruimte wel. Na het eerste gesprek merkte ik al meer rust. Ik besefte dat ik niet alles bij mezelf hoefde te houden en dat mijn gedachten en emoties er mochten zijn.”
Wat heeft je het meest geholpen in dit traject?
“De openheid naar mijn partner heeft me enorm geholpen. Ik heb geleerd om eerlijker te zijn naar mezelf en naar mijn partner. Door mijn gevoelens uit te spreken hoefde ik ze niet meer alleen te dragen. Daarnaast hielp het om bewuster lief te zijn voor mezelf. Niet alleen kijken naar wat beter had gekund, maar ook erkennen wat ik allemaal al deed. Als iets goed ging, mocht ik daar best even bij stilstaan en mezelf een cadeautje geven. Zoals mezelf trakteren op een lekkere koffie buiten de deur. Dat klinkt misschien klein, maar het heeft me geholpen om vriendelijker naar mezelf te kijken.”
Hoe gaat het nu met je?
“Ik vind het soms nog steeds lastig, maar ik kan er nu beter mee omgaan. Ik weet waarom we deze keuze hebben gemaakt en dat die op dat moment goed voelde. Tegelijkertijd blijft er soms een gedachte hangen: had het toch niet gekund? Dat gevoel zal misschien altijd een beetje blijven, maar het beheerst me niet meer zoals eerst.”
Wat zou je anderen willen meegeven die in jouw situatie zitten?
“Je maakt misschien nooit een beslissing die voor honderd procent goed voelt. Toen ik de keuze maakte, gaf het me rust. Maar de periode daarna heb ik enorm onderschat. Daarom zou ik anderen willen meegeven: vraag hulp als je merkt dat je vastloopt. Achteraf had ik gewild dat ik eerder wist dat ondersteuning mogelijk was.
En het is belangrijk om te weten dat je niet alleen bent. Wat mij verraste, is hoeveel vrouwen een abortus meemaken en hoe weinig er eigenlijk over wordt gesproken. Zo’n ervaring kan heel eenzaam voelen. Juist daarom is het belangrijk dat er ruimte is om erover te praten.”
