Dit interview is afkomstig uit het jubileummagazine, ter ere van ons 15-jarig bestaan. In de komende periode delen we verschillende artikelen en verhalen uit het magazine ook online, zodat iedereen kan meelezen en meekijken met wat Siriz drijft en waar we voor staan.
‘Een van de belangrijkste zaken als je zwanger bent, is een netwerk om je heen van hulp en steun.’
In de beschermde woonvorm van Leef- & leerhuis De Regentes in Gouda beleven kwetsbare jonge moeders met hun kindje een waardevolle tijd. De huiselijke omgeving, de dagelijkse begeleiding en de psychosociale hulp biedt hen alle kansen om voor hun kind te zorgen en hun eigen toekomst op te bouwen.
Wat maakt het huis zo uniek?
‘Het saamhorige én het inwonende ouderpaar’, antwoordt woonbegeleidster Annelies Schonewille spontaan. ‘We streven ernaar om met elkaar een warm thuis te creëren. Wanneer wij van een moeder horen: ‘Zoals hier heb ik het nog nooit meegemaakt in mijn leven’, dan voelen wij als team hoe bijzonder het is dat wij dit werk mogen doen.’ Er is plaats voor vijf jonge moeders, vertelt ze. ‘De kwetsbare moeders komen bij ons terecht om uiteenlopende redenen. Denk aan: instabiele thuissituaties, huiselijk geweld, ongezonde relaties, financiële zorgen en een gebrek aan steun uit hun netwerk. Wat ze gemeen hebben, is een diep verlangen om het beste voor hun kindje te willen. Dat is een prachtig uitgangspunt in onze hulpverlening. In ons huis woont een echtpaar. Dat geeft een waardevolle dynamiek, vol regelmaat, continuïteit en vertrouwen. Die twee geven het goede voorbeeld hoe harmonieus het dagelijkse leven kan zijn.’
Wat maakt je werk zo mooi, Annelies?
‘Een van de belangrijkste zaken als je zwanger bent, is een netwerk om je heen van hulp en steun. Het verdrietige is, de aanstaande moeders die bij ons binnenkomen hebben soms werkelijk niemand. Stel je toch eens voor dat je moederziel alleen bij ons op intake komt… Verstoten uit je familie. Dan voel ik mij bevoorrecht dat ik als hulpverlener in dat stukje van iemands leven mee mag lopen. Het is zó mijn verlangen om meiden, die jarenlang wantrouwen hebben leren ontwikkelen, te laten ervaren dat ze gezien en gehoord worden, zónder oordeel. Het gebeurt wel dat ik word meegevraagd naar het ziekenhuis voor de bevalling en dat ik dan midden in de nacht fluitend naar huis fiets, zo blij en dankbaar voor het nieuwe leven. Vanuit zowel mijn professionele als persoonlijke ervaringen als moeder en pleegmoeder weet ik hoe kostbaar dit is!’
‘Iedere dag is er één waar je wat van kunt maken’
Hoe hou je de motivatie onder de moeders hoog?
‘Als team werken we volledig transparant. We doen nooit iets achter de rug van een cliënte om en koppelen alles terug. Hoe kun je een goede moeder zijn als je geen goed voorbeeld hebt gehad, hoor je critici soms vragen. Ik zeg: dat kan! Ik ben een hoopvol mens en geloof in perspectief en herstel en hou de meiden voor dat iedere dag er één is waar je wat van kunt maken. Stop je energie in datgene waar je invloed op hebt, niet in wat buiten je invloedssfeer ligt! Als ze onzeker of moedeloos zijn, zet ik ze soms letterlijk voor de spiegel en zeg bemoedigend: schouders omhoog, kijk nou eens wat jij allemaal al hebt bereikt!’
Waar werken jullie aan?
‘Vanuit de methodiek Krachtwerk kijken we met de moeders niet vanuit beperkingen, maar vanuit mogelijkheden. Het vertrekpunt is de eigen regie van de moeder. Stap voor stap werken we toe naar het hoofddoel: uitstromen met zicht op een stabiel, zelfstandig leven op de lange termijn. Een enkele keer moeten we met elkaar de verdrietige constatering maken dat een moeder – nog – niet in staat is om de noodzakelijke zorg aan haar kindje te bieden. Zo’n besluit maken we als Siriz nooit zelfstandig, maar altijd in samenwerking met een multidisciplinair team.’
Er gelden natuurlijk regels en omgangsvormen in ons huis, net zoals in elke samenlevingsvorm, maar de moeders hebben zelf hun verantwoordelijkheid om inzet te tonen. Als de situatie het toelaat, is een betrokken vader meer dan welkom. Wel hebben wij natuurlijk de veiligheid van de moeders en baby’s te waarborgen en doen we altijd een check bij de politie over partners. Eten doen we gezamenlijk. De jonge moeders, met soms ook aanschuivende vaders, hebben verschillende culturele achtergronden en daarmee verschillende normen en waarden. Daar gaan wij open en respectvol mee om, iets wat door allen als verrijkend wordt ervaren.’
‘Ik vind mijn werk zó fascinerend’, verzucht ze. ‘Ik hou ontzettend van onze doelgroep. Die meiden die zo aan het zoeken zijn naar hun eigen identiteit. Doordat ze een baby krijgen moeten ze dat in een versneld proces doen. Hoe waardevol is het als we ze inzicht mogen geven in dat ze misschien geen invloed hebben op wat hen is overkomen, maar wel op hoe ze ermee omgaan. En welke stappen ze vanaf vandaag al kunnen zetten. Gelukkig zie ik veel van onze meiden echt tot bloei komen! Altijd blijven geloven, hopen en liefhebben, dat is mijn levensmotto!’
Credits
Tekst & fotografie: Simone van Nes
